मेरो कोरियाली जिवनका केही क्षणहरु

आज शुक्रवार रहेछ । हेर्दाहेर्दै समय पनि कति छिटो बित्दो रहेछ,  ल हेर हिजो मात्र एउटा आइतबार गए जस्तो लाग्थ्यो फेरी अर्को आइतबार आउन लागेछ । खै यसरी नै कति समय बिते बिते । यहाँ कामको व्यस्तताले गर्दा होला समय पनि अचाक्ली छिटो जादों रहेछ ।

हेर कोरिया पसेको पनि पाँच वर्ष भएछ अर्थात थप पाँच वर्ष आयु कम । मानिसको जीवनमा एक पल्ट आउने अमूल्य युवा अवस्थाको पाँच वर्ष यहाँ कोरियामा बिताए पनि यस अवधि बिचमा मेरा जिवनका अनेकन् अविष्मरणिय घटनाहरु घटेका छन् । केही सुखदायक केही दुखदायक, जे भए पनि यसले मलाई भविष्यका लागि पाठ पढाएको छ । मैले आफ्नो देशमा रहदा अनुभव गर्न नपाएको आत्मविश्वास यहाँ आइकन पाएको छु जो म सगर्व भन्नसक्छु । यही आत्मविश्वासको कमीले गर्दा देशमा थालेको आफ्नो व्यवसायमा सफल हुन सकिएन, दुख त सके सम्म गरेकै थिएँ जस्तो लाग्छ त्यसले मात्र पनि पुग्दो रहेनछ । यहाँ आइकन दुख भएपनि काम अनुसारको दाम पाइने हुदाँ सन्तुष्ट नै छु ।

यहाँ आएर केही कमाउन सकेको हुदा घरलाई सहयोग गर्न सकेकोमा थप आत्मसंतुष्टी मिलेको छ र कसैलाई गार्हो सार्हो पर्दा पछि पर्न परेको छैन । यो मेरो सुखद पक्ष भए पनि मैले एक दुर्घटना कारण बिताउनु परेको अस्पतालका ती चालिस दिनहरु मेरा लागि मेरो जीवनकै दुखद क्षण मान्दछु । परदेशमा एक्लै ‌औषधोपचार गर्नु कति गार्हो हुदोरहेछ एकदम नजिकबाट अनुभव गर्न पाएँ । चोटको असैह्य पीडा बिच यो एक्लो जीवन अनि कोरियन अस्पतालको त्यो शैया । त्यस बेला मैले कोरियन पनि त्यति बोल्न जानेको थिइन, जसको कारण आफ्नो पीडा कसैलाई सही रुपमा भन्न नसक्दा कति चोटि त अर्थको अनर्थ पनि लाग्थ्यो । तर दुखमा भगवानले सहारा दिन्छन् भने झै एक कोरियन महिला( आजुम्मा), जो श्रीमान् बिरामी परेर मेरो अघिल्तिरको शैयामा आएकी थिइन्, मेरो सहयोगको लागि भगवान झै प्रकट    भइन् । तब मात्र मैले मेरो पीडा भुल्दै जान थालें र यसै चालिस दिनहरुका अवधि बिच मैले उनै आजुम्मा मार्फत कोरियन भाषा पनि सिक्न पाएँ ।

यिनै हुन मेरा अनुभव कोरियाली जीवनका छोटकरीमा ।

अब एक वर्ष अरु यहाँ बस्छु जस्तो लाग्छ हेरौं के हुन्छ ।

इति श्रि शुभम् ।